Kevin Warwick

Χωρίς λόγια -
Απολαύστε τον!

Τώρα μπλογκάρω...τώρα όχι.

Πέρασε ο χειμώνας, κι ούτε που το κατάλαβα. Ξέχασα ότι έχω φτιάξει κι αυτήν εδώ τη γωνιά, και σήμερα που το θυμήθηκα, με έπιασαν τύψεις που την έχω σκονισμένη.
Κυριακή, και μαζί με τα βιβλία, το γραφείο, τις χθεσινοβραδυνές κούπες ζεστής σοκολάτας, σκούπισα και την οθόνη μου, και φάνηκε το μπλογκ μου στη γωνία.
Τώρα που δήλωσα την ύπαρξή μου, θα βγω για εφημερίδα.
Και αν έχω πεθάνει μέχρι να γυρίσω, αυτό εδώ θα παραμείνει ζωντανό.

Σήμερα πέρασε απ'το μυαλό μου, σαν αστραπή, πως έχουμε φτάσει στον καιρό που όπως και οι χαμένοι συγγραφείς, οι μπλόγκερς που φεύγουν απ'τη ζωή, μένουν τόσο ζωντανοί ψηφιακά, σε παράλληλους κόσμους, που μας επιτρέπουν ερήμην τους να μπαινογβαίνουμε στο πριν και στο μετά τους. Και είμαστε απόλυτα ανυποψίαστοι, παραζαλισμένοι, να διαβάζουμε λέξεις απ'τη μνήμη της ζωής και να παζαρεύουμε στο μυαλό μας το θολό του θανάτου.
Ετοιμόρροποι αναγνώστες.

(Σε όλους που έχουν κιόλας φύγει.)

Άλλος χρόνος, άλλος καιρός

Μεθοδευμένη επιβίωση για το 2007.
Εύχομαι. Και λιγότερες φοβίες.

Γίνονται σημαντικά πράγματα στον κόσμο, και στα μπλογκς. Τα παρακολουθώ. Σας παρακολουθώ.

Still trapped

Η παρούσα κατάστασή μου, όπως την είδε ο filαναγνώστης!

Project: wire-distraction

Ένα νέο σπίτι φέρνει ένα νέο γραφείο που φέρνει διάθεση για βασικές επιτραπέζιες αλλαγές που θα ανοίξουν το πεδίο δράσης εκείνου που κάθεται πίσω απ’το γραφείο.
Έφτασε το μαχαίρι στο κόκκαλο της δυσλειτουργικότητας και του παράφρονα εγκλωβισμού στα σύρματα και τα καλώδια της τεχνολογικής μου υποστήριξης.
Α π ο σ υ ρ μ α τ ο π ο ι ο ύ μ α ι.
Wireless desktop, αδιαπραγμάτευτα. Ασύρματο trackball, πληκτρολόγιο, μικρόφωνο, σταθερό τηλέφωνο, κινητό τηλέφωνο (φτάνει πια με αυτά τα hands-free καλώδια που επεμβαίνουν παντού – χίλιες φορές ένα μικρούλι bluetooth). Όσο λιγότερα καλώδια πάνω στο γραφείο, τόσο λιγότερα και κάτω απ’το γραφείο. Απλό. Έτσι το σκέφτηκα, και ξεχύθηκα σε αγορές που θα με απαγκιστρώσουν από την καλωδίωση.

Τό’να link φέρνει τ’άλλο, άπειρα τα sites τεχνολογικών βοηθημάτων, on-line αγορές, κάρτες-παρακάρτες, ζάλη μεγάλη. Κάθε φορά έβρισκα κάτι καλύτερο από το προηγούμενο και συνεπώς ακριβότερο. Και όσο πιο μικρό, τόσο πιο ακριβό. Αλλά αυτή η τάση προς τον μηδενισμό του μεγέθους, με συνεπήρε, τόσο, που άρχισα να ελπίζω σε κάτι ακόμα καλύτερο: στην εξάλειψη του όγκου. Και γιατί όχι στην αναθεώρηση των νόμων της Φυσικής εξαρχής!
Χθες καθώς εστίαζα στα τετραγωνικά εκατοστά που μου απομένουν ελεύθερα στην επιφάνεια του γραφείου μου, φαντασιώθηκα πως το επιτραπέζιο φωτιστικό μου θα ήταν ιδανικό αν μπορούσε να ίπταται. Να αιωρείται έστω – για να μην επεισέρθουμε σε προβληματισμούς περί πτητικών ιδιοτήτων των αντικειμένων, σχετικών μηχανισμών πτήσης, κτλ. Απλή αιώρηση, σαν τα σωματίδια σκόνης που τριγυρίζουν ολούθε γύρω μου.

20 τετραγωνικά εκατοστά...μάξιμουμ. Και χωρίς το μπουκάλι με το νερό και το ποτήρι. Σε τόσο χώρο μπορώ να κινηθώ ελεύθερα πάνω στο γραφείο αυτή τη στιγμή. Τα καλώδια έχουν διασταυρωθεί κατάλληλα, έχουν φτιάξει το δίκτυό τους, και τα χέρια μου βρίσκονται και χάνονται μέσα στα πλοκάμια τους. Χα! Αλλά όχι για πολύ. Έχουν γνώση οι φύλακες, κι έχει cordless η Kensington. ;-)

---------------------------------
Μελανό σημείο της ασύρματης ζωής: οι φορτιστές. Ό,τι κερδίζω σε χώρο, το χάνω σε πρίζες.
Υπομονή αδέρφια, θα γίνει κάτι και γι’αυτό. Δεν γίνεται όλα γύρω μας να αποφορτίζονται εσαεί!

Να ψηφίσω;

Τώρα με τις εκλογές, σκέφτηκα πως θα ήταν καλή ιδέα να ξαναπάω. Μπορώ να το αποφύγω βέβαια, όπως κάνω κάθε χρόνο - δεν ξέρω καν πού ψηφίζω.


Αλλά, να, μου έχει λείψει πολύ αυτή η πόλη.

Ευχετήριες κάρτες και άλλα.

"Χρόνια πολλά! Χρόνια πολλά!
Θα σβήσουμε κεράκια;
Χωράνε στην τούρτα;
Περνάνε τα άτιμα τα χρόνια!!!"

Κακοήθειες. Δεν είμαι και τεράστια.

Φίλτατοι,

Θα απαντήσουμε συνοπτικά και με αξιοπρέπεια, διότι μας προκαλούν οι νεότερες γενεές, και μας εμπαίζουν, χωρίς ίχνος σεβασμού, με απώτερο στόχο την κατρακύλα μας στα βαθιά τα άπατα τα τάρταρα της απελπισίας για τα χρόνια που περνούν και χάνονται.
Εξάλλου, τα ** (γκλουπ) είναι μεν πολλά τα άτιμα, αλλά παραμένουν κάτω των ** (γκλουπ,γκλουπ) - κάτι που μας δίνει κουράγιο για 4 ακόμα χρόνια, μέχρι να βρούμε άλλη δοξασμένη δικαιολογία για τότε.
Σημαντικό είναι δε, που ακόμα μπορούμε να κρατάμε το συνθετικό "-πιπίνι", ως δεύτερο έστω, κατακτώντας με τιμή και θάρρος τον χαρακτηρισμό "πουροπιπίνι"!

Ο Κύριος μετά σου αγαπητέ αναγνώστη, και βοήθεια σε όλους εμάς που ο χρόνος χτυπάει αμείλικτα με τη μορφή αραίωσης στα μαλλιά και χαλάρωσης στους σφιγκτήρες των γεννητικών οργάνων.

υγ. τούρτα δεν είχαμε, φάγαμε σοκολατένια ποντικάκια, και με μεγάλη προσπάθεια ρευτήκαμε πένθιμα για τα περασμένα καλοκαίρια μας.

Με σφιγμένη καρδιά,

η aleph του άγνωστου χρόνου.