Τώρα μπλογκάρω...τώρα όχι.

Πέρασε ο χειμώνας, κι ούτε που το κατάλαβα. Ξέχασα ότι έχω φτιάξει κι αυτήν εδώ τη γωνιά, και σήμερα που το θυμήθηκα, με έπιασαν τύψεις που την έχω σκονισμένη.
Κυριακή, και μαζί με τα βιβλία, το γραφείο, τις χθεσινοβραδυνές κούπες ζεστής σοκολάτας, σκούπισα και την οθόνη μου, και φάνηκε το μπλογκ μου στη γωνία.
Τώρα που δήλωσα την ύπαρξή μου, θα βγω για εφημερίδα.
Και αν έχω πεθάνει μέχρι να γυρίσω, αυτό εδώ θα παραμείνει ζωντανό.

Σήμερα πέρασε απ'το μυαλό μου, σαν αστραπή, πως έχουμε φτάσει στον καιρό που όπως και οι χαμένοι συγγραφείς, οι μπλόγκερς που φεύγουν απ'τη ζωή, μένουν τόσο ζωντανοί ψηφιακά, σε παράλληλους κόσμους, που μας επιτρέπουν ερήμην τους να μπαινογβαίνουμε στο πριν και στο μετά τους. Και είμαστε απόλυτα ανυποψίαστοι, παραζαλισμένοι, να διαβάζουμε λέξεις απ'τη μνήμη της ζωής και να παζαρεύουμε στο μυαλό μας το θολό του θανάτου.
Ετοιμόρροποι αναγνώστες.

(Σε όλους που έχουν κιόλας φύγει.)